1
Με αφορμή την παράσταση Κόκκινος Ιπποπόταμος συναντήσαμε την ηθοποιό – σοπράνο Ελπίδα Αμίτση
Πως από την μοουσική σας βρίσκουμε ως ηθοποιό, πως προέκυψε αυτό;
Ε.Α: Είμαι mezzo-soprano και οι δονήσεις των τόνων και χρωματισμών της φωνής είναι το εργαλείο μαζί με την γλώσσα του σώματος για την απόδοση ιδεών και συναισθημάτων στην μορφοποίηση των χαρακτήρων. Η φωνή με σύντροφο τη μουσική είναι απαραίτητες γνώσεις-ιδιότητες για την ολοκληρωμένη καλλιτεχνική έκφραση.
2. Τι σας μαγεύει στο θεατρικό σανίδι;
Ε.Α: H άμεση σχέση με τον θεατή και η απλότητα-αλήθεια για να αποδοθεί δίκαια το κείμενο και να αγγίξει την ψυχή του. Η τέχνη είναι πολιτική πράξη.Είναι καθήκον να αναλύουμε όσα συμβαίνουν γύρω μας και να προσπαθούμε να τα περάσουμε στο κοινό, κάνοντας το να ψυχαγωγηθεί με την ουσιαστικότερη έννοια.
3. Επιλέξατε έναν μονόλογο, ήταν από επιλογή ή τυχαίο;
Ε.Α: Έχω συνεργαστεί και στο παρελθόν με το συγγραφέα Γιάννη Παπάζογλου ανεβάζοντας 2 έργα του: “ Κάποτε ένας πυροβολισμός” – “Ταξίδι στην έρημο”, τα οποία εν συνεχεία μετέφερα στον κινηματογράφο. Έχοντας αγαπήσει το ύφος, τη γλώσσα και την θεματολογία του, ζήτησα να μου γράψει έναν γυναικείο μονόλογο. Έτσι προέκυψε ο “Κόκκινος ιπποπόταμος”.
4. Πως ήταν η διαδικασία των προβών; Και πως είναι να σκηνοθετεί κάποιος τον εαυτό του;
Ε.Α: Όταν βρίσκομαι πάνω στη σκηνή καταρρίπτεται το εγώ. Είμαι ένα ηχείο μεταφοράς των νοημάτων του συγγραφέα και προβολής της εργασίας όλων των συντελεστών έτσι ώστε να οικοδομηθεί ένα άρτιο καλλιτεχνικό και εικαστικό αποτέλεσμα.
5. Μιλήστε μας για το έργο τον Κόκκινο Ιπποπόταμο, πως ήρθε στα χέρια σας;
Ε.Α: Ο “Κόκκινος ιπποπόταμος” είναι ένα ψυχολογικό θρίλερ βουτηγμένο στο ρυθμό της jazz. Αποτυπώνει τον αγώνα της μνήμης ενάντια στη λήθη. Επίσης την επίδραση που έχει στο άτομο και στις σχέσεις του στο κοινωνικοπολιτικό περιβάλλον μέσα στο οποίο ζει. Μία καθηγήτρια ιστορίας εμπλέκεται απρόσμενα σε μία Καφκική περιπέτεια. Αιτία ο έρωτας για ένα πιανίστα της jazz, που θεωρείται από τις αρχές μέλος επαναστατικής οργάνωσης. Αλήθεια ή σκευωρία? Η γυναίκα στοχοποιείται. Ο μηχανισμός καταστολής προσπαθεί να την συνθλίψει. Θα τα καταφέρει? Η συνέχεια…. στο θέατρο ΕΝ-Α.
6. Τι θα πάρει ο θεατής φεύγοντας;
Ε.Α: Η πάση θυσία διαφύλαξη της μνήμης, καθώς οι εξουσίες επιβάλλουν την λήθη με κάθε τρόπο. Η εγρήγορση απέναντι στην όποια εκδήλωση αυταρχισμού. Η τέχνη ως κιβωτός των αξιών και ιδανικών μιας ελεύθερης κοινωνίας. Η δύναμη της γυναίκας που μάχεται στο σκοτάδι στην εποχής των τεράτων.
7. Είστε μια διακεκριμένη μουσικός, με πολύ πλούσιο έργο, ποια είναι η καλύτερη στιγμή της καριέρας; Και πως συνδυάζετε θέατρο και μουσική ;
Ε.Α: Η καλύτερη στιγμή της καριέρας μου είναι η κάθε στιγμή της δημιουργίας.
8. Το Θέατρο ΕΝ-Α , πως δημιουργήθηκε και τι ονειρεύεστε για το χώρο αυτό;
Ε.Α:Το θέατρο ΕΝ-Α, δημιουργήθηκε για να υλοποιεί ιδέες αρετές και τεχνουργήματα της υπέρτατης φαντασίας.
9. Ετοιμάζετε κάτι άλλο αυτήν την περίοδο;
Ε.Α.“Η Monique” του Αλέξανδρου Αδαμόπουλου. Φιλέλλην ή μήπως το αντίθετο… Μία σκηνική εξομολόγηση.
10. Κλείνοντας γράψτε μας μια ατάκα από το έργο που σας έχει μείνει.
Ε.Α:“Εγώ κατοικώ στην Μνήμη!
Πατρίδα μου είναι η Μνήμη!”