Με αφορμή την παράσταση Ντάμα Πίκα, θα θέλαμε δυο λόγια για έργο.
Η «Ντάμα Πίκα» είναι μια ατμοσφαιρικά σκοτεινή ιστορία που εστιάζει στην εμμονή, την τύχη και τα όρια της ανθρώπινης φιλοδοξίας. Βασικός χαρακτήρας είναι ο Χέρμαν, ένας αξιωματικός που γοητεύεται από το μυστικό μιας ηλικιωμένης κόμισσας: τρία χαρτιά που εξασφαλίζουν πάντα τη νίκη στο παιχνίδι. Η επιθυμία του να αποκτήσει αυτό το μυστικό τον οδηγεί σε μια επικίνδυνη πορεία με επίκεντρο την ψευδαίσθηση ελέγχου της μοίρας.
Παράλληλα, η μορφή της Λιζαβέτας Ιβάνοβνα λειτουργεί ως αντίβαρο: μια ευαίσθητη και εσωτερική ύπαρξη που αναζητά αγάπη και νόημα, αλλά έρχεται αντιμέτωπη με την σκοπιμότητα και την διάψευση. Μέσα από τους δύο αυτούς πόλους, το έργο φωτίζει τόσο τη σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης επιθυμίας όσο και την πορεία της αυτογνωσίας.
Κάποιες σκέψεις και συναισθήματα όταν το διάβατε πρώτη φορά το έργο…
Η πυκνότητα της γραφής του Πούσκιν με κέντρισε ιδιαίτερα. Μέσα σε μία πρόταση μπορεί να περικλείονται πολλές στιγμές. Η εσωτερική διαδρομή των χαρακτήρων που άλλοτε την φωτίζει και άλλοτε την υπαινίσσεται ο συγγραφέας και η απλότητα της φόρμας, κρύβει πλούσιο υλικό προς ανακάλυψη.
Πείτε μας για τον ρόλο σας. Πως προσεγγίσατε την Λιζαβέτα Ιβάνοβνα?
Η Λιζαβέτα Ιβάνοβνα ζει αρχικά εξαρτημένη απόλυτα και απαξιωμένη από την ηλικιωμένη κόμισσα, αλλά ταυτόχρονα διατηρεί μέσα της έναν κόσμο γεμάτο φαντασία, λεπτότητα και βαθιά αξιοπρέπεια. Αναζητά τον έρωτα ως μια διέξοδο προς μια πιο ουσιαστική ζωή, ανοίγοντας την καρδιά της με εμπιστοσύνη και γενναιοδωρία. Μέσα από αυτή την πορεία οδηγείται στην ωρίμανση: όταν έρχεται αντιμέτωπη με την αλήθεια και τη διάψευση, κατακτά το μέγεθος της επίγνωσης της προσωπικής της αξίας.
Έχετε κοινά στοιχεία με την ηρωίδα σας;
Όπως κι εκείνη, με αγγίζει η ανάγκη για ουσιαστική σύνδεση και η πίστη ότι η ευαισθησία δεν είναι αδυναμία αλλά δύναμη. Αναγνωρίζω επίσης αυτή τη σιωπηλή επιμονή να διατηρεί κανείς την αξιοπρέπειά του, ακόμη και σε συνθήκες που δεν τον ευνοούν. Ίσως το πιο κοινό μας σημείο να είναι η πορεία προς την αυτογνωσία — το πώς μέσα από μια πολύ προσωπική διαδρομή φτάνεις τελικά να κατανοήσεις βαθύτερα τον εαυτό σου και την αξία σου.
Σήμερα συναντάμε αυτούς τους «ήρωες» του έργου και πως;
Ναι, τους συναντάμε — ίσως όχι με τα ίδια ονόματα, αλλά σίγουρα με παρόμοια χαρακτηριστικά.
Υπάρχουν και σήμερα γύρω μας άνθρωποι που κυνηγούν εμμονικά την επιτυχία ή τον εύκολο δρόμο προς την ευτυχία, πιστεύοντας ότι υπάρχει κάποιο «μυστικό» που θα τους εξασφαλίσει τα πάντα. Ταυτόχρονα, υπάρχουν και μορφές σαν τη Λιζαβέτα — πιο εσωστρεφείς, ευαίσθητες, που αναζητούν νόημα, αγάπη και αναγνώριση μέσα σε έναν κόσμο που συχνά τις προσπερνά.
Τι είναι για εσάς το θέατρο;
Ουσία, δρόμος, σύμπραξη, νοηματοδότηση.
Από τη μέχρι τώρα πορεία σας, ποιες στιγμές θα ξεχωρίζατε;
Διαλέγω λίγες και τις γράφω με χρονολογική σειρά :
«Αυτοκρατορία» του Γ. Βέλτσου σε σκηνοθεσία Μιχαήλ Μαρμαρινού, παραγωγή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, που ανέβηκε στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης όπου έπαιζα την Βαβυλώνα.
«Περί Αλεξάνδρου» περσική επική ποίηση του Νιζαμί σε σκηνοθεσία Στρατή Πανούριου, στο Μουσείο Μπενάκη όπου έπαιζα την Ρωξάνη.
«Η Μάνα Κουράγιο και τα παιδιά της» του Μπρέχτ σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού στην κεντρική σκηνή του Εθνικού Θεάτρου όπου έπαιζα την Υβέτ.
Ποιους ανθρώπους θα ξεχωρίζατε ;
Επαγγελματικά κείνους που με «δυσκόλεψαν» και εκείνους που μου ανέβασαν τον πήχη, εκείνους που απαίτησαν από εμένα όλο και περισσότερα, εκείνους που μου κράτησαν το χέρι στα εύκολα και στα δύσκολα. Και επειδή πρόκειται για την τρίτη μου συνεργασία με τον Στάθη Λιβαθινό, δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω πως η συνεργασία και η καλλιτεχνική σύμπραξη αυτή με έχει προχωρήσει ουσιαστικά και καλλιτεχνικά.
Κλείνοντας θα θέλαμε μια φράση από το έργο που σας αρέσει πολύ.
«Ήταν σαν να τον τραβούσε προς τα εκεί μία αόρατη δύναμη.»