Ευαγγελία Γατσωτή σας καλωσορίζουμε στο Culturetime.gr
Με αφορμή την τελευταία σας παράσταση « Ο Γιάννης το Βούδι» η ερώτηση μας είναι πως προκύπτει αυτός ο τίτλος;
-Θέλαμε να υπάρχει στον τίτλο μια υποψία ντοπιολαλιάς (βούδι = βόδι) που κάπως θα έδινε ένα hint για το περιβάλλον στο οποίο εκτυλίσσεται η πλοκή. «ο Γιάννης το βούδι» είναι ένας χαρακτηρισμός που επιβίωσε ως παρατσούκλι και είναι εκεί κυρίως για να περιγράψει «αυτόν που δέχεται τα πάντα χωρίς αντίδραση» όπως ακριβώς το βόδι στις γεωργικές εργασίες.
Μια ιστορία από την ελληνική ύπαιθρο, τι σας έκανε να γράψετε μια ιστορία για την ελληνική επαρχία;
-Έζησα στην ελληνική επαρχία το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου, το ίδιο και ο σκηνοθέτης του έργου. Προσωπικά διαφωνώ πάρα πολύ με τη ρομαντικοποίησή της στη μυθοπλασία τα τελευταία χρόνια. Σήμερα μου αρέσει να επιστρέφω πού και πού για να ανατροφοδοτούμαι από τον υπαρκτό σουρεαλισμό που επικρατεί εκεί. Υπάρχει πολύ ζουμί, αρκεί να μη σου έρχεται όλο στα μούτρα.
Ο ήρωας σας είναι ακόμα εδώ… εννοώ ότι το έργο είναι διαχρονικό, τι δεν έχει αλλάξει στην νοοτροπία μας; Από τα κακώς κείμενα; Και τι να διατηρήσουμε;
-Δεν ξέρω αν το έργο είναι διαχρονικό, πάντως σίγουρα δεν είναι ένα έργο εποχής. Η πλοκή δεν είναι γραμμική. Μιλάμε για το σήμερα με αφορμή το παρελθόν. Τα εγκλήματα μίσους ωστόσο, είναι διαχρονικά. Πιστεύω ότι οι αποκλεισμοί απλώς αλλάζουν προϋποθέσεις ανάλογα με το κοινωνικοπολιτικό συγκείμενο. Τα άτομα που τους υφίστανται ποτέ δεν παύουν να υπάρχουν.
Τι σας εμπνέει και τι σας παρακινεί να γράψετε ένα έργο;
-Οι δημιουργικές εμμονές που παθαίνω -πολύ συχνά- με ανθρώπους, αλλά και με ιστορίες, γεγονότα κ.α. Η γραφή είναι για μένα ο τρόπος να αντιγυρίζω το αποτύπωμα των ανθρώπων πάνω μου, είναι η ανάγκη μου να τους δώσω μία αυθάδικη απάντηση σε έναν νοερό διάλογο που δεν θα γίνει ποτέ.
Το θέατρο σήμερα πως το αντιλαμβάνεστε; Σε σχέση με παλαιότερες εποχές;
-Αυτή την περίοδο της ζωής μου, απείχα κάπως. Είναι ένας στόχος μου γενικά να αντιστέκομαι στην ιδρυματοποίηση του θεάτρου. Θέλω να θυμίζω συχνά στον εαυτό μου ότι υπάρχει ζωή και πέρα από αυτό. Σε σχέση με το παρελθόν… Θέλω να πιστεύω ότι όσο περνούν τα χρόνια, τόσο μικρότερη θα είναι και η ανάγκη των δημιουργών να λογοδοτούν σε κάθε είδους καλλιτεχνικά ιερατεία. Αυτό με ηρεμεί.
Για εσάς τι είναι το θέατρο;
-Θέατρο για μένα είναι η πρόβα. Είναι το χέρι μου που μπαίνει επαναλαμβανόμενα σε ένα κουτί με κεραστικά. Είναι μια πρόταση που την ακούω να λέγεται με εντελώς άλλο τρόπο από αυτό που την έγραψα. Είναι ένα ονειροδρόμιο όπου συναντάω ζωντανούς τους ήρωές μου. Είναι ένα μέρος όπου με περιβάλλει η αγάπη και η δημιουργική ενέργεια των συνεργατών μου και αυτό με θωρακίζει για να αντέξω τον έξω κόσμο. Μπορεί να ακούγεται γλυκανάλατο και μπανάλ, αλλά είναι lifesaving.
Μέσα από τη διαδρομή σας, και την μέχρι τώρα εμπειρία σας είναι κάτι που πιστεύετε ότι πρέπει να αλλάξει στο επάγγελμα σας, και κάτι που πρέπει να διαφυλάξετε πάση θυσία;
-Η κολεκτίβα Χερμέλ, με την οποία οργανώσαμε το φεστιβάλ ορατότητας της θεατρικής γραφής «Ατάκα 25» τον περασμένο Μάρτιο, κατάφερε μέσα από τις δράσεις της να φέρει στο προσκήνιο το ζήτημα της αναγνώρισης του θεατρικού συγγραφέα ως ισότιμου θεατρικού συντελεστή και επαγγελματία, αλλά και να αναδείξει πολλές από τις ανισότητες που βιώνουμε λόγω του τρόπου με τον οποίο αντιμετωπιζόμαστε τόσο από την ελεύθερη αγορά όσο και από τους θεσμούς.
Πιστεύω πως η πλέον μακρόχρονη και επιτυχημένη πορεία πολλών σύγχρονων ελληνικών έργων σε κεντρικές σκηνές της Αθήνας θα έπρεπε να λειτουργήσει αφυπνιστικά για κάποιους, σε σχέση με τη δύναμη, την αναγκαιότητα αλλά και —ας το πούμε ωμά— την απήχηση του σύγχρονου θεατρικού λόγου, που συχνά αμφισβητείται.
Αν υπάρχει κάτι που πρέπει πάση θυσία να διαφυλαχθεί σήμερα, είναι η συσπείρωση των καλλιτεχνών, η οποία, μέσα από τις κινητοποιήσεις του πρόσφατου παρελθόντος, αποδείχθηκε όχι μόνο εφικτή, αλλά και απολύτως αναγκαία.
Ποιοι ήταν οι άνθρωποι που σας στιγμάτισαν επαγγελματικά;
-Η Χρύσα Σπηλιώτη. Το ‘15 κάναμε μαζί το πρώτο μου μάθημα θεατρικής γραφής και το ’23 ανέβηκε έργο μου σε μία σκηνή που ήταν αφιερωμένη στη μνήμη της.
Ο Δημήτρης Τάρλοου. Αναπόφευκτα. Σκηνοθέτησε το πρώτο μου έργο και με πέρασε στην αντίπερα όχθη.
Ο Παναγιώτης Λιαρόπουλος. Είδα παράστασή του και πίστεψα ότι το θέατρο που ήθελα να κάνω, υπάρχει.
Επόμενα σχέδια;
-Όχι κάτι που να μπορεί να ανακοινωθεί. Πολλά χρωστούμενα κείμενα. Θεού θέλοντος και ΔΕΠΥ επιτρέποντος, θα γράψω.
Κλείνοντας θέλουμε μια ατάκα από το έργο που σας αρέσει πολύ.
-Επειδή το να quotάρω τον εαυτό μου απαιτεί ένα level αυτοθαυμασμού που δεν διαθέτω, θα παραθέσω μία φράση της Θεανώς Ακριβοπούλου που χρησιμοποιώ στο έργο.
«Στο πίσω μέρος του κεφαλιού μου έχω μια ζωγραφιά. Είναι το ήρεμο τοπίο της θάλασσας, με τα πλοία και τους φωνακλάδες στο λιμάνι. Με τον καιρό, μοιάζει με σύνθεση.»
Σας ευχαριστώ πολύ
Ευχαριστώ πολύ Κατερίνα Γρυλλάκη