Συνέντευξη της συγγραφέα Μαγδαλένας Σκοπελίτη στην Κωνσταντίνα Δρακουλάκου
Τι σας ώθησε να γράψετε το βιβλίο; Υπήρχε ένα συγκεκριμένο γεγονός η Εσωτερική εμπειρία που αποτέλεσε το «έναυσμα»;
Από πολύ νωρίς κατάλαβα ότι με το θέμα του θανάτου κάτι δεν πήγαινε καλά. Έβλεπα τη δυστυχία και τον πόνο των ανθρώπων γύρω από αυτό το θέμα και έβλεπα ότι ήταν κάτι που μας έκανε να αισθανόμαστε μικροί, ανήμποροι, εγκλωβισμένοι, κάτι τόσο αντίθετο από τον θεό που ήθελαν να μας διδάσκουν οι γονείς , η θρησκεία ή κοινωνία, και μας τον παρουσίαζαν παντοδύναμο, δημιουργό των πάντων, σαν ένα καλόκαρδο ουράνιο πατέρα. Οι γονείς μου χρησιμοποιούσαν τον θάνατο για να με κάνουν να τους υπακούσω. Αυτό μου έφερνε απελπισία και τεράστιο θυμό. Όλο αυτό μου φαινόταν ποταπό και τόσο ψεύτικο, κάτι τόσο ανάξιο για τη θεϊκή μας υπόσταση. Δεν το πίστεψα, αλλά με επηρέαζε με άσχημο τρόπο. Μέσα μου όμως ήξερα ότι αυτό δεν ήταν το θέλημα ενός θεού που υποτίθεται ότι ήταν τέλειος. Παρακολουθούσα το θέμα μέχρις ότου μια μέρα διάβασα σε ένα βιβλίο το εξής μήνυμα, με υπογραφή του Σαίν Ζερμαίν: Αγαπημένοι μου, υπάρχει μια αρρώστια που λέγεται θάνατος και αυτόν τον θάνατο μπορείτε εσείς οι ίδιοι να τον μεταλλάξετε σε Ζωή με επίκληση της βιολετιάς φλόγας και χάρι στο δώρο των θαυμάτων που τελούνται εν ονόματι του θεού. Έως ότου στρέψετε την βιολετιά φλόγα προς την ασθένεια του θανάτου για να συντελεστεί η μεταλλαγή του, αυτός δεν πρόκειται να υποχωρήσει». Είχα επιτέλους την απάντηση που περίμενα από το Σύμπαν, αυτά τα λόγια απετέλεσαν την έμπνευση που χρειαζόμουνα για να δράσω. (εξηγώ στο βιβλίο τι ακριβώς είναι η βιολετιά φλόγα)
Ποιο ρόλο είχε για σας ο Σαιν Ζερμαίν στη συγγραφική διαδικασία – ως μέντορας, ως πνευματική παρουσία ή ως αρχετυπικό σύμβολο;
Ο Σαιν Ζερμαίν είναι ένας αναληφθείς μεγάλος δάσκαλος, είναι ο ιεράρχης της εποχής του Υδροχόου που θα μας οδηγήσει από το 2000μΧ έως το 4000. Διευθύνει από ανώτερες σφαίρες τη Νέα Εποχή και είναι υπεύθυνος για τη Νέα Γη δηλαδή την αναβάθμιση του πλανήτη μας στην 5η διάσταση. Όπως καταλαβαίνετε είναι μια εξαιρετικά πολύτιμη πνευματική οντότητα για μένα και επικοινωνώ μαζί του ευθυγραμμίζοντας τη δική μου συχνότητα δόνησης με τη δική του για να μπορέσω να δεχθώ τη σοφία του (channeling).
Στο βιβλίο μιλάτε για τη «δύναμη του μυαλού». Σε μια εποχή που η ψυχική υγεία δοκιμάζεται, τι μήνυμα θέλετε να στείλετε; Τι ελπίζετε να ανακαλύψει ο αναγνώστης μέσα από το βιβλίο σας;
Το μόνο που ελπίζω για όλους μας είναι να ανακαλύψουμε την αλήθεια. Δε μιλάω ακριβώς για τη «δύναμη του μυαλού» γιατί η δύναμη είναι δική μας, το μυαλό είναι απλά το εργαλείο που χρησιμοποιούμε για να δημιουργήσουμε. Δυστυχώς η παιδεία μας είναι περισσότερο στην υπηρεσία της ύλης και δεν ασχολείται καθόλου με το πνευματικό μας κομμάτι, με την ψυχική και πνευματική μας εξέλιξη. Σε μια προσπάθεια να βοηθήσω τη δική μου πνευματική εξέλιξη ανακάλυψα μια νομοτελειακή αλήθεια: Εμείς είμαστε οι δημιουργοί της πραγματικότητάς μας και οι μόνοι υπεύθυνοι για όσα συμβαίνουν στη ζωή μας. Καθώς μέσα στην ύπαρξή μας υπάρχει μια φλόγα θεού, έτσι εκεί βρίσκεται κρυμμένη και η απόλυτη δημιουργική μας ικανότητα. Τα όπλα με τα οποία μας προίκισε ο δημιουργός για να δημιουργούμε, ή καλύτερα για να συν δημιουργούμε μαζί του, κατ’ εικόνα και καθ´ ομοίωση είναι: οι σκέψεις, οι λέξεις, οι πεποιθήσεις μας, οι εικόνες, η πρόθεσή μας και προπαντός τα συναισθήματά μας, που είναι και το κλειδί για κάθε υλοποίηση. Η ψυχική υγεία έρχεται με την ολοκλήρωση, όταν οι επιθυμίες μας και η εκπλήρωσή τους βρίσκονται σε ισορροπία. Αυτό που θα ήθελα να κρατήσει ο αναγνώστης είναι ότι: όλα είναι στο χέρι μας και δεν εξαρτώνται από καμία κατάσταση ή οντότητα που βρίσκεται έξω από μας.
Μιλάτε επίσης για αποδοχή. Είναι τελικά η αποδοχή το κλειδί για την εσωτερική γαλήνη;
Ναι, η αποδοχή είναι το παν, γιατί οτιδήποτε αποδεχτούμε ολοκληρωτικά θα το βιώσουμε. Κατά τη γνώμη μου πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί όταν αποδεχόμαστε κάτι. Από την εμπειρία μου και την προσωπική μου έρευνα έβγαλα 2 συμπεράσματα:
1) ο μόνος λόγος για τον οποίο δεν μπορούμε να έχουμε κάτι στη ζωή μας είναι γιατί δεν το αποδεχόμαστε, οι βασικοί λόγοι είναι δύο:
α) δεν το αξίζω
β) θεωρείται κακό, ανεπίτρεπτο, άσχημο
Και το αποκλείουμε.
2) έχουμε μάθει ότι πολλές φορές πρέπει να αποδεχτούμε κάτι ανεπιθύμητο που μας συμβαίνει για να το ξεπεράσουμε. Προσωπικά το έχω καταλάβει διαφορετικά, από πολλούς άλλους συναδέλφους και θεραπευτές.
Δεν θεωρώ ότι πρέπει να αποδέχομαι:
(Αυτό που μου συμβαίνει ακόμα και αν είναι ανεπιθύμητο και οδυνηρό για μένα, κάτι που έρχεται σε σύγκρουση με την αρμονία της ύπαρξής μου)
Θα ήταν σαν να είμαστε μαριονέτες στα χέρια κάποιας άλλης βούλησης έξω από μας. Βρίσκω όμως ότι κάτι τέτοιο δεν μας αξίζει σαν θεϊκά όντα που είμαστε. Θεωρώ πάντως ότι χρειάζεται να αποδεχθούμε, ότι αυτό το ανεπιθύμητο που μάς συμβαίνει αυτή την στιγμή, είναι δικό μας δημιούργημα και ότι μπορούμε να το διορθώσουμε εφόσον εμείς είμαστε οι μοναδικοί δημιουργοί της ζωής μας (προσωπικά αυτό κάνω και το διορθώνω αλλάζοντας τις σκέψεις μου). Η αποδοχή είναι ένα θέμα στο οποίο χρειάζεται να εμβαθύνουμε πραγματικά. Χρειάζεται να αποβάλουμε όλα τα εμπόδια και να μάθουμε να δεχόμαστε την αγάπη, τη χαρά, τη ζωή, την αλήθεια, την αγνότητά μας.
Κάθε κεφάλαιο κλείνει με μια πρόταση κλειδί. Τι ρόλο θέλετε να παίξει αυτό στον αναγνώστη; Και γιατί επιλέξατε την επιστολική μορφή με ερωτήσεις και απαντήσεις;
Όντως στο τέλος κάθε κεφαλαίου υπάρχει μια πρόταση κλειδί. Αυτό μπορεί να βοηθήσει τον αναγνώστη, να δουλέψει συστηματικά με αυτές τις προτάσεις κλειδιά, τα οποία θα του επιτρέψουν να εστιάζεται σέ ότι χρειάζεται να θυμάται από κάθε κεφάλαιο για να προχωρεί μπροστά και να προοδεύει. Επέλεξα να απευθύνω ερωτήσεις στον Σαιν Ζερμαίν έτσι ώστε να μπορώ να πάρω μέσα από τις απαντήσεις του, όλα εκείνα που εγώ δεν θα μπορούσα να γνωρίζω με βεβαιότητα και που εκείνος με την απόλυτη γνώση του θα μπορούσε να μου μεταλαμπαδεύσει. Αυτές οι προτάσεις κλειδιά στο τέλος κάθε κεφαλαίου είναι τόσο δυνατές, ώστε θα μπορούσε κανείς, μελετώντας τις,να φθάσει να πραγματοποιήσει την ανάληψή του και τη θέωσή του μαζί.
Πιστεύετε ότι η κοινωνία μας είναι έτοιμη να δει τον θάνατο διαφορετικά;
Πιστεύω ότι η κοινωνία μας δεν είναι καθόλου έτοιμη να δει τον θάνατο διαφορετικά. Ο θάνατος είναι για την κοινωνία μας το μόνο σίγουρο, το μόνο δεδομένο. Θα είναι σαν να χάνει τη Γη κάτω από τα πόδια της, σαν να χάνει τον εαυτό της, σαν να πεθαίνει, στην ουσία. Είμαστε όλοι τόσο ταυτισμένοι με τον θάνατο. Όλη μας η ζωή είναι βασισμένη σε αυτόν. Στο υποσυνείδητο μας, έχει εμφυτευτεί το μήνυμα ότι είμαστε θνητοί. Μου θυμίζει το στίχο του Καβάφη «και τώρα τι θα γίνουμε χωρίς βαρβάρους οι άνθρωποι αυτή ήταν μια κάποια λύση» και γράφω στο βιβλίο μου ότι και μείς πάνω στον πανικό μας κάπως έτσι θα ρωτάμε «και τώρα τι θα γίνουμε χωρίς τον θάνατο, ο θάνατος αυτός ήταν μια κάποια λύση». Όμως η αλήθεια φέρνει την απελευθέρωση και ο θάνατος είναι το μεγάλο ψέμα. Το μόνο πράγμα που μας έφερνε τόσο πόνο. Μήπως ήρθε η ώρα να ωριμάσουμε, να πάψουμε να υποφέρουμε, να ενηλικιωθούμε;
Έχετε στο μυαλό σας συνέχεια ή ένα νέο εγχείρημα πάνω στο ίδιο θέμα;
Δεν θα μπορούσα να το αποφασίσω τώρα αυτό. Παρακολουθώ πώς εξελίσσεται αυτή η καινούργια συνειδητοποίηση μέσα μου, καθώς και την επιστημονική πρόοδο της κβαντικής μηχανικής πάνω στο θέμα και θα δω αν θα βοηθούσαν κάποιες ακόμα πληροφορίες, για τον αναγνώστη.
Αν το βιβλίο γίνει αντικείμενο ομαδικής μελέτης πώς οραματίζεστε τη δομή αυτού του διαλόγου;
Προσωπικά νομίζω ότι ο καλύτερος τρόπος είναι οι ερωτήσεις και οι απαντήσεις, καθώς έχω παρατηρήσει ότι κάθε ερώτηση φέρνει στο φως μια καινούργια απορία και κάθε απάντηση μάς οδηγεί σε μεγαλύτερο βάθος. Εδώ δεν πρέπει όμως να αποκλείσουμε και τον διάλογο ή κάποια συζήτηση πριν ή μετά από κάποια ερώτηση, είναι απόλυτα φυσικό!
Είστε θεραπεύτρια, σύμβουλος σε θέματα Νέας Εποχής και δασκάλα για ζητήματα αυτογνωσίας και συνειδητότητας. Ποιοι είναι οι πιο συχνοί λόγοι που οι άνθρωποι απευθύνονται σέ σας;
Ο πρώτος λόγος είναι η απελπισία. Όταν οι άνθρωποι είναι σε τέτοια απόγνωση που έχουν τελείως μπλοκάρει τον εαυτό τους και δεν μπορούν να κάνουν ούτε ένα βήμα μπροστά. Οι προσωπικές σχέσεις είναι ένας σημαντικός λόγος. Όταν οι σχέσεις τους δοκιμάζονται και μετατρέπονται σε πεδίο σύγκρουσης και δυστυχίας. Διάφορες ασθένειες του σώματος ή του νου, και άλλες που έχουν γίνει χρόνιες και δεν ξέρουν πώς να γλυτώσουν από αυτές. Όταν βρίσκονται πλέον σε κατάθλιψη και δεν μπορούν να ορίσουν τον εαυτό τους γιατί φοβούνται να δούνε πως η ψυχή τους νοσεί. Όταν έχουν οικονομικά προβλήματα και δε γνωρίζουν πώς να αντιμετωπίσουν αυτό το αδιέξοδο. Όταν αντιληφθούν ότι η πνευματική τους εξέλιξη είναι ό,τι πιο σημαντικό στη ζωή τους, η μόνη τους ελπίδα!Βιογραφικό
Η Μαγδαλένα Σκοπελίτη είναι συγγραφέας, θεραπεύτρια, σύμβουλος σε θέματα Νέας Εποχής και δάσκαλος για ζητήματα αυτογνωσίας και συνειδητότητας. Ζει στη Ραφήνα κι έχει τρεις γιους