Συνέντευξη
Ποιο ήταν το κίνητρο της δημιουργίας για το δεύτερο βιβλίο των Ψίθυρων από μελάνι;
εκδόσεις Ογδοο
Μετά από την μεγάλη απήχηση που είχε το πρώτο βιβλίο είναι σαν να άκουγα μια μικρή φωνή μέσα μου να ψιθυρίζει «Υπάρχει και άλλη σελίδα..». Και κάτι με οδηγούσε να ανοίξω «την επόμενη σελίδα». Δεν ήταν μόνο ο μεγάλος αριθμός των αναγνωστών αλλά ήταν άνθρωποι που βρήκαν μέσα στις σελίδες μου κάτι δικό τους, μια ανάμνηση, μια απώλεια, μια γειτονιά. Είναι η συνέχεια του διαλόγου με τον αναγνώστη αλλά και τον ίδιο τον εαυτό μου. Η επιτυχία ενός βιβλίου δεν είναι ποτέ υπόθεση του συγγραφέα. Ανήκει στους ανθρώπους που το πήραν στα χέρια τους να το διαβάσουν, να συγκινηθούν, να θυμηθούν, ίσως να έκλαψαν ή να χαμογέλασαν.
Η επιτυχία τι δημιουργεί;
Είναι μία παράξενη ευθύνη. Ξέρεις ότι κάποιοι άνθρωποι περιμένουν από σένα κάτι, καινούριο δεν θέλεις να γράψεις για να ικανοποιήσεις τις προσδοκίες τους. Θέλεις να γράψεις επειδή έχεις κάτι να πεις.
Η ζωή είναι γεμάτη σελίδες..
Η ζωή πράγματι έχει πολλές σελίδες. Κάποιες γράφουμε εμείς, κάποιες τις γράφουν άλλοι, κάποιες τις σκίζουμε, κάποιες θέλουμε να τις ξαναγράψουμε. Όμως πάντα υπάρχει μια σελίδα που περιμένει. που ίσως να είναι η πιο σημαντική.
Είναι η συνέχεια των Ψίθυρων;
Ναι είναι η συνέχεια των Ψίθυρων από μελάνι. Κάθε συγγραφέας ακόμη και εάν γράφει μυθοπλασία αφήνει κάτι από τον εαυτό του. Ένα βλέμμα, μια ανάμνηση, μια φράση που άκουσε κάποτε, έναν άνθρωπο που γνώρισε, μια απώλεια, έναν έρωτα, μια γειτονιά. Δεν γράφω τη ζωή όπως μου συνέβη αλλά όπως την αισθάνθηκα.
Τι σας εμπνέει περισσότερο, οι άνθρωποι ή οι αναμνήσεις;
Οι άνθρωποι γεννούν τις αναμνήσεις και οι αναμνήσεις ξαναφέρνουν τους ανθρώπους στην ζωή μας. Υπάρχουν πρόσωπα που έχουν φύγει εδώ και χρόνια αλλά εξακολουθούν να βρίσκονται μέσα μας σαν να μην έφυγαν ποτέ από κοντά μας. Αυτούς τους ανθρώπους αγαπώ να συναντώ στην γραφή.
Τι σημαίνει για εσάς η μνήμη;
Η μνήμη είναι ένα δεύτερο σπίτι. Μπορείς να φύγεις από ένα τόπο, να αλλάζεις ζωή, να μεγαλώνεις, να περάσουν δεκαετίες. Κι όμως μια μυρωδιά, ένας ήχος, ένα τραγούδι ή ένα παλιό αντικείμενο, μπορεί ξαφνικά να ανοίξει την πόρτα αυτού του σπιτιού.
Γράφετε για να θυμόσαστε ή για να ξεχάσετε;
Γράφω επειδή φοβάμαι τη λήθη.Το χαρτί είναι ένας τρόπος να πεις σ΄έναν άνθρωπο σε μια εποχή, σε μια στιγμή. Η γραφή είναι μια αντίσταση στον χρόνο.
Τι θα θέλατε να νοιώσει ο αναγνώστης διαβάζοντας το βιβλίο;
Δεν θέλω να επιβάλλω ένα συναίσθημα, θέλω να δώσω χώρο να συναντήσει τα δικά του. Αν ένας αναγνώστης κλείσει το βιβλίο και θυμηθεί έναν άνθρωπο που αγαπούσε, ένα σπίτι που χάθηκε, ένα καλοκαίρι, μια φωνή ή ένα τραγούδι που είχε ξεχάσει, τότε θα αισθανθώ ότι το βιβλίο μου βρήκε τον προορισμό του.
Μετά την επιτυχία του πρώτου βιβλίου άλλαξε ο τρόπος που βλέπετε τη συγγραφή;
Άλλαξε η ευθύνη όχι η ανάγκη. Εξακολουθώ να γράφω όπως έγραφα πριν, με την ίδια αγωνία απέναντι στη λευκή σελίδα. Γιατί όταν κάθεσαι μόνος μπροστά σε μια άδεια σελίδα δεν υπάρχουν επιτυχίες, αριθμοί και προσδοκίες.Υπάρχεις μόνο εσύ και οι λέξεις.
Υπάρχει κάποια στιγμή στη συγγραφή που θεωρείται δυσκολότερη;
Ναι, είναι η πρώτη λέξη, μια λέξη φέρνει την άλλη, αλλά η πρώτη είναι πάντα δύσκολη, είναι σαν να χτυπάς μια πόρτα χωρίς να ξέρεις αν κάποιος βρίσκεται στην άλλη πλευρά.
Τι φοβάστε περισσότερο;
Να μην είμαι αληθινός. Μπορείς να κάνεις λάθος, μπορείς να μην αρέσουν αυτά που γράφεις, μπορεί να αποτύχεις, αλλά να είσαι αληθινός. Έτσι έχεις τουλάχιστον αυτό που ήθελες να πεις.
Τι έμαθαν από εσάς οι αναγνώστες των Ψιθύρων;
Ότι οι άνθρωποι κουβαλούν μέσα τους πολύ περισσότερες ιστορίες από όσες φανταζόντουσαν. Μια προσωπική στιγμή γίνεται συλλογική.
Υπάρχει στο καινούριο βιβλίο νοσταλγία;
Υπάρχει, αλλά δεν θέλω η νοσταλγία να είναι απλώς μια επιστροφή στο παρελθόν. Θέλω να είναι ένας καθρέφτης, να κοιτάζουμε πίσω και να καταλαβαίνουμε ποιοι είμαστε σήμερα.
Τι είναι για εσάς «η επόμενη σελίδα»;
Είναι η ελπίδα ότι τίποτα δεν τελειώνει πραγματικά όσο έχουμε κάτι να πούμε. Μπορεί να κλείσει ένα κεφάλαιο. Να χαθεί ένας άνθρωπος. Μπορεί να αλλάζει η εποχή αλλά η ζωή μας δίνει με ένα παράξενο τρόπο ένα λευκό χαρτί και μας ρωτά: «Τώρα τι θα γράψεις;»
Υπάρχει κάτι που θα θέλατε να αλλάξετε από όσα έχετε ζήσει;
Όλοι θα θέλαμε πράγματα που θα έπρεπε να είχαν συμβεί διαφορετικά. Αλλά μεγαλώνοντας καταλαβαίνεις ότι ακόμη και τα λάθη σε έφεραν εδώ. Ίσως δεν πρέπει να σβήνουμε τις παλιές σελίδες πρέπει να τις διαβάζουμε και να μαθαίνουμε από αυτές. Όχι να τις σβήνουμε!
Τι σημαίνει καλός αναγνώστης;
Είναι εκείνος που δεν διαβάζει μόνο τις λέξεις, πρέπει να διαβάζει και τις σιωπές ανάμεσά τους.
Γιατί πολλές φορές αυτό που δεν γράφεται είναι εκείνο που θέλει περισσότερο να ακουστεί..
Τι θα λέγατε για όσους αγάπησαν και διάβασαν το βιβλίο σας;
Κάθε βιβλίο είναι μία συνάντηση. Ένα μεγάλο ευχαριστώ!
Και αν σας ζητούσα να κλείσετε με μία μόνο φράση;
«Το τέλος ενός βιβλίου δεν είναι παρά η σιωπή πριν αρχίσει η επόμενη σελίδα…»
Βιογραφικό
Ο Νίκος Αναγνωστάκης γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε οικονομικά στην ΑΣΟΕΕ, στο Τμήμα Διοίκησης Επιχειρήσεων με εξειδίκευση στο μάρκετινγκ. Από μικρή ηλικία αναζήτησε τη σκληρή δουλειά και ήρθε σε επαφή με την αγορά των φαρμακευτικών προϊόντων. Με κύριες αρχές την ποιότητα και την αξιοπιστία, ίδρυσε την Vican ΑΕ που σήμερα θεωρείται ως μια από τις πιο επιτυχημένες εταιρείες εισαγωγής ορθοπαιδικών και παραφαρμακευτικών προϊόντων της χώρας. Στη συνεχή και διαρκή ανοδική πορεία της εταιρείας έχει για συμμάχους τα δύο του παιδιά, τη Μαρία και τον Αντώνη. Η αγάπη του για τη μουσική και η στενή σχέση του με σημαντικές προσωπικότητες του μουσικού περιβάλλοντος, τον οδήγησαν να δημιουργήσει το Ogdoo Music Group με δράσεις την διαδικτυακή ενημέρωση και ιστορική καταγραφή της διαδρομής και της εξέλιξης του ελληνικού τραγουδιού (ogdoo.gr) και παράλληλα τη δισκογραφική εταιρεία (Ogdoo Music) καθώς και τον εκδοτικό οίκο (Όγδοο). Η σπορά όλων των παραπάνω είναι ήδη εντυπωσιακή έχοντας αφήσει ξεχωριστά αποτυπώματα στον χώρο του πολιτισμού. Αγαπημένη μου ενασχόληση είναι η στιχουργική, την οποία βλέπει όμως όχι ως ένα παράπλευρο «επάγγελμα», αλλά ως χόμπι. Τον λόγο του έχουν μελοποιήσει και αποδώσει κορυφαίοι συνθέτες και ερμηνευτές με αποτέλεσμα όμορφα τραγούδια που εκτιμήθηκαν και αγαπήθηκαν απ’ το κοινό. Ως «πολιτισμικός» συλλέκτης και ερευνητής, πριν από μερικά χρόνια υπέγραψε την έκδοση του πολυτελούς άλμπουμ «Ο άγιος της φωτογραφίας», με πρωτότυπα καρτ-ποστάλ (100-120 ετών), του σπουδαίου καλλιτεχνικού φωτογράφου Στέφανου Στουρνάρα, η οποία απέσπασε εξαιρετικές κριτικές. Το 2024 κυκλοφόρησε το πρώτο βιβλίο Ψίθυροι από μελάνι – Σκέψεις και ματιές, μνήμες και όνειρα για το τραγούδι, τις τέχνες, τον πολιτισμό και τον άνθρωπο, το οποίο εξαντλήθηκε και επανακυκλοφόρησε σε δεύτερη έκδοση, λίγους μήνες μετά.
