Η Βίλη Σωτηροπούλου μας μιλάει για το έργος της 3%, αλλά και για όλα όσα συμβαίνουν στο θέατρο, και στη ζωή. Επίσης μας λέει και για αστείες ιστορίες που της συνέβησαν στην σκηνή. Μια απολαυστική συζήτηση με μια σκηνοθέτη γεμάτη αισιοδοξία !
Το 3% μετά από περιοδεία έερχεται στο Θέατρο της Ημέρας:
Δευτέρα 15, 22, 29 Δεκεμβρίου 2025, 5 Ιανουαρίου 2026
Σάββατο 20, 27 Δεκεμβρίου 2025, 3 & 10 Ιανουαρίου 2026
“Το 3%’’ ένας τίτλος έργου; Πείτε πώς τον εμπνευστήκατε; Τι σημαίνει;
Δεν θα σας πω τι σημαίνει για να αφήσουμε την ερώτηση αυτή να κινητοποιεί τους θεατές. Θα σας πω όμως ότι έγραψα το έργο το 2016, οπότε η αρχική έμπνευση και ανάγκη ήταν συνδεδεμένη με την περιπέτεια μας με τους “ξένους φίλους μας’’. Μια περιπέτεια που υπάρχει στη ζωή μας πάνω από δύο αιώνες. Οι ηρωίδες και οι ήρωες του “3%’’ πάντως, βρίσκονται στο 2040 μ.Χ. Είτε φυλακισμένες είτε μετανάστριες είτε Φύλακες από άλλες χώρες, είτε νυν κατηχητές πρώην ακτιβιστές, ζουν σ’ έναν εγκλωβισμένο κόσμο παρακολουθούμενο και ελεγχόμενο, με παράλληλη υπερπροσφορά χορηγιών, σ’ ένα ιδιότυπο πολίτευμα που έντεχνα δεν τους επιτρέπει να δουν την πραγματικότητα.
“Το 3%’’ είναι μια αλληγορία, μια περιπέτεια, ένα παιχνίδι της γάτας και του ποντικού, του πολίτη απέναντι σε μια εξουσία “φιλική’’ και κακοποιητική. Είναι μια βόλτα στην Ιστορία μας και μια επαφή με τους απλούς ανθρώπους της Ευρώπης. Είναι τα δεσμά που δεν παίρνεις είδηση αλλά και η χαρά του να βρίσκεις τον εαυτό σου και να συνδέεσαι με τους άλλους, κάτι που μετατρέπεται σε ουσιαστική δύναμη. Είναι μια περιπαικτική, ενίοτε σαρκαστική αλλά και βαθιά αναζήτηση της Επανάστασης.
- Το έργο σας , προβλέπει κάτι για το μέλλον;
Δεν το έγραψα για να προβλέψω αλλά ίσως αυτό να συνέβη. Ήθελα να στρέψω το βλέμμα στις Ήττες, τις αποτυχίες και τις παγίδες, στο κακό το ριζικό μας, που λέει ο ποιητής. Όταν γράφω, άλλοτε οι ήρωές μου με ακολουθούν και άλλοτε εγώ εκείνους. Ξέρετε, αν τους αφήσεις να μιλήσουν σε καθοδηγούν και σε πάνε εκεί που πρέπει. Έτσι, οι εγκλωβισμένοι ήρωες, Ξένια, Μελίνα, Άρης, Ίγκριντ, είναι αυτοί που “πρόδωσαν τους ίδιους τους τους εαυτούς’’, όπως λένε, αλλά και οι ίδιοι που βρήκαν την έξοδο διαφυγής. Κάποιοι θεατές χαρακτήρισαν το έργο προφητικό με τον εγκλεισμό του κόβιντ που ήρθε το ’20-’21. Ίσως και να ήταν και όχι μόνο λόγω του κόβιντ. Θέλω να πιστεύω ότι και εκείνα τα λυτρωτικά που οι ήρωες αποκαλύπτουν, θα έρθουν.
- Είναι κάτι που σας τρομάζει στο μέλλον;
Το μέλλον, όχι περισσότερο από το παρόν! Βιώνουμε καταστάσεις ανήκουστες, σαν να έχουμε γυρίσει πίσω στον χρόνο και το πολιτικό θρίλερ να είναι παρόν. Αυτό είναι από μόνο του τρομακτικό και πρέπει να δούμε τι κάνουμε. “Ελπίζαμε ότι κάποιος θα πάρει την ευθύνη’’, λέει η Ξένια. Καιρός να πάρουμε την ευθύνη μας.
- Μέσα από την επαφή σας με τους νέους, ως δασκάλα, τι παίρνετε από τη νέα γενιά; Υπάρχει χάσμα;
Προσωπικά δεν το έχω νοιώσει. Σίγουρα η γενιά των νέων διαφέρει σε πολλά από την εποχή που ήμασταν εμείς στη θέση τους. Διαφέρουν στο ντύσιμο, στις συνήθειες, ή στο ότι συχνά δείχνουν να μην νοιάζονται για την πολιτική. Όμως η εκτίμηση μου είναι πως και αξίες έχουν τα νέα παιδιά και ψάχνονται. Όχι όπως εμείς, μα καμμιά γενιά δεν μπορεί να είναι όπως η προηγούμενη. Πάντα κάτι αλλάζει. Δεν ανησυχώ για τη νέα γενιά, ανησυχώ για τις παγίδες που στήνονται για όλους μας.
- Πως βλέπετε το θέατρο στις μέρες μας; Συμφωνείτε με την μεταμοντέρνα άποψη;
Μοντέρνο ή μεταμοντέρνο δε με ενδιαφέρει, θέλω μόνο να μου λέει κάτι σημαντικό μια παράσταση. Να με αγγίξει, να με κάνει να μπω στο δικό της κλίμα, να νοιώσω αυτό που θέλουν να μοιραστούν οι δημιουργοί. Επίσης με ενδιαφέρει να μην κακοποιείται ο συγγραφέας. Ζούμε σε μια περίεργη περίοδο που φαίνεται ότι έχει ξεπηδήσει μια τέτοια τάση. Συχνά ένας ναρκισσισμός κρύβεται πίσω από αυτό ή, φυσικά, και το οικονομικό όφελος. Εντάξει, ο καθένας μας έχει τους λόγους του να κάνει θέατρο, αλλά ο συγγραφέας, που δεν μπορεί να αμυνθεί είτε γιατί ζει μακριά είτε γιατί είναι από καιρό πεθαμένος, δεν φταίει σε τίποτα. Ας σεβαστούμε τους συγγραφείς και το έργο τους. Κι ας γράψουμε τα δικά μας.
- Έχετε αντιμετωπίσει πολλές δυσκολίες στη δουλειά σας και πώς καταφέρατε να τις ξεπεράσετε;
Έχω αντιμετωπίσει και αντιμετωπίζω, δεν ξέρω πώς το καταφέρνω, δεν υπάρχει συνταγή. Είναι πολλές φορές που κάποιοι νοιώθουμε ότι κινούμαστε σε τεντωμένο σκοινί με το φόβο να τσακιστούμε. Όμως, η ανάγκη της δημιουργίας είναι τελικά η πιο δυνατή! Σε αναγκάζει να βρίσκεις λύσεις. Κάποιες φορές σκέφτομαι ότι μπορεί τα προβλήματα που παρουσιάζονται να είναι συγχρόνως κινητήριες δυνάμεις. Είσαι πιο ζωντανός όταν αντιμετωπίζεις την πρόκληση. Εν τέλει -και όχι μόνο στο θέατρο- c’est la vie!
- Τι είναι για εσάς το θέατρο;
Σχέση ζωής. Παλιά, πολύ παλιά σχέση, που καταφέρνει να κρατάει τη φρεσκάδα της. Είναι και η επαφή με τους “συμπαίκτες’’, η complicité, η συνενοχή, που έλεγε ο αγαπημένος μου δάσκαλος Philippe Gaulier. Είναι και το γεγονός ότι ξεκινάς από το μηδέν και χτίζεις ένα σύμπαν. Μιλάς στους ανθρώπους, κλαις ή γελάς μέσα από την ιστορία κάποιου άλλου. Όλα αυτά είναι Θέατρο. Αν συμφιλιωθείς με τις δυσκολίες του, με την λιτή του διαβίωση -αυτή είναι η δική μου πορεία- το θέατρο σε κάνει να νοιώθεις ότι ζεις πολυτελώς!
- Πείτε μας μια αστεία ιστορία από τη δουλειά σας;
Αστεία και παρατράγουδα… Κοιτάξτε, καμιά φορά οι ηθοποιοί κάνουν πλάκες ο ένας στον άλλο. Επειδή εγώ είμαι “χάχας’’, όπως λέμε, δε θέλω να μου κάνουν. Κάποτε έπαιζα σε μια καλή παράσταση για παιδιά, έπαιζα τη γιαγιά και μια νεαρή και καλή συνάδελφος έπαιζε την εγγονή μου. Σε κάποια στιγμή μου έλεγε μέσα στο ρόλο της με ενθουσιασμό “γιαγιά κοίτα το βιβλίο που πήρα από την βιβλιοθήκη’’, κι εγώ το άνοιγα. Φυσικά μόνο εγώ έβλεπα το βιβλίο, ούτε οι άλλοι ηθοποιοί, ούτε οι θεατές. Οπότε τι έκανε μια μέρα; Έβαλε μέσα στο βιβλίο μια φωτογραφία που είχε κόψει από περιοδικό κι έδειχνε ένα πέος σε στύση! Καταλαβαίνετε ότι έτσι όπως το είδα ξαφνικά, έσκασα στα γέλια. Προσπάθησα πολύ για να “περάσω’’ το γέλιο μου στον ρόλο της γιαγιάς. Δεν ξέρω αν τα κατάφερα..
Άλλη φορά -δεν ήταν η ώρα μου να βγω και κάτι έλεγα στα καμαρίνια με αγαπημένο συνάδελφο- όταν, ακούγοντας τα λόγια που έλεγαν οι άλλοι ηθοποιοί επάνω στην σκηνή, του λέω “να σου πω, εσύ δε θα έπρεπε τώρα να βρίσκεσαι στη σκηνή;” Έκανε ένα “ιιιιιιιιι!!!’’ κι εκσφενδονίστηκε…
Θυμάμαι, ακόμη, όταν πηγαίναμε για παράσταση θεάτρου δρόμου στην Κεφαλονιά, η μπαταρία του αμαξιού έπεσε καμιά εκατοστή μέτρα πριν να κλείσει η πόρτα του πλοίου. Εγώ στο τιμόνι και οι άλλοι ηθοποιοί να σπρώχνουν για να προλάβουμε να μπούμε και να κάνουν σήματα στους ανθρώπους του πλοίου…
Αυτά και άλλα πολλά…
- Ποιος είναι αγαπημένος σας ρόλος ;
Όλοι. Κάθε ρόλος που μου δίνει την ευκαιρία να δοκιμάζομαι και να ισορροπώ συνάμα, είτε είναι κωμικός είτε δραματικός είτε και τα δύο, είναι αγαπημένος. Εδώ θεωρώ σημαντικό τον ρόλο του σκηνοθέτη/τριας που έρχεται να σε στηρίξει. Να αρνηθεί κάτι και να επιβραβεύσει κάτι άλλο. Αγαπώ τους σκηνοθέτες, μ’ αρέσει αυτή η σχέση και την χρειάζομαι.
- Ετοιμάζετε κάτι άλλο αυτήν την περίοδο;
Όχι κάτι άλλο, “Το 3%’’ είναι πολύ. Μετά από την Πάτρα και τα Ιωάννινα, που ήδη παίξαμε, θα παρουσιάσουμε “Το 3%’’ τον Δεκέμβριο στο «Θέατρο της Ημέρας» στην Αθήνα, και την άνοιξη του 2026 θα παίξουμε στη Θεσσαλία, στη Θεσσαλονίκη, στο Παρίσι και ίσως και κάπου αλλού (μυστικό!). Όλα αυτά χρειάζονται μεγάλη προετοιμασία.
- Κλείνοντας, γράψτε μας μια ατάκα από το έργο που σας έχει μείνει.
“Έλεγαν πως ήσουνα τρελός!’’
“Τρελός ήμουνα. Αν θες να σώσεις τον κόσμο χωρίς να θέλει να σωθεί, τρελός είσαι!’’
Ευχαριστώ πολύ
Κατερίνα Γρυλλάκη
Κι εγώ σας ευχαριστώ!!!